Lichaamsbewustzijn als weg naar heling
Een casus over een val van een pony, bijna dertig jaar geleden, en de ruimte die nodig was om de impact van deze ervaring te verwerken.
Soms mag ik een proces begeleiden dat indruk maakt. Deze casus is er zo een, en ik ben mijn cliënte dankbaar dat ze me toestemming heeft gegeven om haar verhaal hier te delen.

In februari kwam er een vrouw van 40 bij me, werkzaam in de zorg, met de vraag of craniosacraaltherapie haar kon helpen om zich beter te concentreren. Ze voelde zich vaak onrustig in haar hoofd en was de laatste tijd ook wat somber.
Voorgeschiedenis
In het voorgesprek vertelde ze dat ze op haar twaalfde samen met haar pony is gevallen. Ze had daarbij een hersenstamkneuzing opgelopen en is in coma geraakt. Bijna dertig jaar later droomde ze er nog altijd vaak over: de val, het moment waarop ze in het zand terechtkwam. Akelige dromen, die steeds terugkwamen.
De eerste sessies: ontspanning en grenzen voelen
We begonnen met behandelingen die vooral gericht waren op ontspanning en op het weer voelen van de grenzen van haar lichaam. Voor haar is dat geen vanzelfsprekendheid maar het is de basis waarop herstel kan plaatsvinden.
Doorbraak 1: de derde sessie
De derde sessie was bijzonder. Al bij het aanraken van haar schenen werd mijn aandacht naar haar hersenstam getrokken. Ik voelde een mooie beweging van de vloeistoffen, naar buiten en weer naar binnen, het cranioritme, en er gebeurde veel in de diepe ontspanning die ontstond. Ik verplaatste me naar haar nek. "Ik lag in een hele diepe ontspanning, bijna slapen. Toen zag ik dat een houten (veiling)hamer links tegen mijn hoofd sloeg. Ik keek van een afstand toe en toen schrok ik wakker" vertelt ze over haar ervaring tijdens de sessie. Ze was direct alert, maar het voelde wel oké. Ze vertelt hier later over dat die tik tegen haar hoofd, voor haar gevoel de cap in haar nek was.
Bij de start van de vijfde sessie vertelde ze me iets wat me raakte en heel blij maakte om te horen: in de periode sinds die derde sessie, inmiddels twee maanden, had ze helemaal geen nachtmerries meer gehad. En tot op heden, nu inmiddels bijna 10 maanden later, nog steeds niet.
Verder bouwen aan rust
In de sessies daarna bleven we veel aandacht geven aan gronden en ontspannen, met gerichte aandacht voor haar brein en zenuwstelsel. De tijd tussen de sessies werd langer, en ondertussen bleef zij zelf goed oefenen met gronden, mindfulness en zelfs meditatie. Dat vind ik altijd zo mooi om te zien, hoe iemand de rust die in de behandelruimte ontstaat steeds meer zelf mee naar huis neemt.
Doorbraak 2: de zevende sessie
Bij de zevende sessie vertelde ze dat ze twee weken eerder een nervus vaguspiercing* had laten zetten, als ondersteuning voor ontspanning en herstel. Dat voelde goed, maar ze had het gevoel dat cranio zou kunnen helpen om op te ruimen wat daardoor in haar systeem vrijkwam. Dat bleek een bijzonder goede intuïtie.
Tijdens de sessie kwam ze eerst in een diepe laag van ontspanning terecht. Toen ik mijn handen zacht bij haar nek had liggen barstte ze ineens in tranen uit. "Er komt een herinnering naar boven uit de periode van mijn ziekenhuisopname." Ze was er intens verdrietig over.
Ik hielp haar eerst om weer in verbinding te komen met haar 40-jarige zelf, de volwassen vrouw die ze nu is en die het allemaal heeft overleefd. Toen ze daar rust vond, nodigde ik haar uit om te pendelen, heen en weer te bewegen tussen dat veilige nu en de ervaring van het meisje van twaalf die zich in haar bewustzijn aandiende. Telkens kwam er een laagje meer bewustzijn bij, en telkens kon ze erbij blijven, bij het verdriet. Het was een kwetsbaar en mooi proces.
Naderhand zei ze dat ze zich opgelucht voelde dat dit er nu uit was. Later stuurde ze me nog een appje: dat ze dankbaar was voor de sessie, dat het intens was geweest, maar dat ze heel blij was dat het aandacht had gekregen.
Wat het lichaam bewaart
Wat deze casus me opnieuw laat zien, is dat het lichaam soms jarenlang bewaart wat er destijds niet gevoeld of verwerkt kon worden, en dat het pas loslaat wanneer het zich veilig genoeg voelt. Dat gaat niet in één keer en ook niet volgens een plan, maar in lagen, in het tempo dat iemands systeem aankan.
Ik voel me heel dankbaar dat ik dit proces mocht begeleiden, en dat zij zich veilig genoeg voelde om dit hier door te maken.
Herken je iets in dit verhaal en ben je benieuwd wat craniosacraaltherapie voor jou kan betekenen? Neem gerust contact met me op.
* Een nervus vagus piercing is een therapeutisch piercing om de tiende hersenzenuw te stimuleren, de vaguszenuw. Met als doel symptomen van migraine, hoofdpijn, fibromyalgie, angst, depressie en vele andere chronische fysieke en mentale aandoeningen te verlichten. (Bron: nvs klinieken)

Praktijk voor craniosacraaltherapie, met aandacht voor het zenuwstelsel, trauma en de wisselwerking tussen lichaam en psyche.
Ik werk trauma informed en laat me onder andere inspireren door de Finding Solid Ground-methode en Internal Family Systems (IFS). Binnen de sessies staat niet het ‘fixen’ centraal, maar het ondersteunen van herstelvermogen, regulatie en het voorzichtig terugvinden van veiligheid, ruimte en beweeglijkheid in het systeem.
Ik ben geregistreerd bij de VBAG en RBCZ. De craniobehandelingen worden (deels) vergoed vanuit de aanvullende verzekering. Informeer bij je eigen zorgverzekering welke vergoeding binnen jouw zorgverzekeringspakket valt.

Opmerkingen